2021 studio view 


Marieke Bolhuis (born1962, Hilversum, NL)  lives and works in Amsterdam

1980 – 1981         Rijksacademie voor Beeldende Kunst, Amsterdam NL
1982 – 1984         A.K.I., Enschede, gratuated NL

Artist Statement

I am not a conceptual artist. I work intuitively, nourished by and travelling through the world around me, looking for emotions, psychic states, and that translates into visual images and awareness. The interpretation, the dissection, the seeing of the consistent thread running through my work happens afterwards. It is a constant interaction between doing, making, looking, thinking, acting. This is why I have to make everything myself; there are so many decisions to be made during the creative process. I think while making.

Selected Solo Exhibitions

2019      Art Chapel, Amsterdam, NL
2010      The Expedition, Matsuo Megumi+Voice gallery, (cat.) Kyoto, JP
2006      Hirado, Solo Prints, Nagasaki, JP
1998      Shoppingbag Horses, Installation, Oerol Festival, Terschelling, NL
1996      T’s een groen groen groen knollen knollenland, Installation, Stedelijk Museum, Zwolle, NL
1994       Galery de Expeditie, Amsterdam
1993       Parachute for a Drop-out, Installation, Atelier Memoire, Paris
1992      Tree x Three, Installation, ABN_AMRObank, Rembrandtsplein, Amsterdam
1991      The Garden of Atlantis, Installation, oud- Amelisweerd, Bunnik, NL
1990      Het verlangen moet groot zijn, Installation, W139, Amsterdam
                Pebbles on the Beach, W139 (cat.), Amsterdam

Selected Group Exhibitions

2021      ArtZuid, Amsterdam
Niemand is een Eiland, IJsberg, Damme, BE
                Anningahof, Zwolle, NL
                Testcase, EKWC, Oisterhout, NL
2020      MOA, Museum Oud Amelisweerd (koningszaal), Bunnik, NL
2019      Watou Arts Festival (cat.), Watou, BE
                Kunstenfestival Damme (cat.), BE
                Big Art, Hem, Zaandam, NL
                Artphy, Onstwedde, NL
                Loods 6, Amsterdam
2018      Big Art, Bijlmer Bajes, Amsterdam
                Moments of Trust, Hotel Solo, TentHaus Oslo, Club Solo, Breda, NL
2017      Groupe Global 3000, Berlin
                Biennial, Kunst in de Heilige Driehoek, Oosterhout, NL
2016      Art Amsterdam
2015      NO Walls, Art Rotterdam, NL
2011      Los Angeles Art Association, with C.A.R, Los Angeles
                Het is aan, Nieuw Dakota, Amsterdam
                C.A.R. Contemporary Art Ruhr, Essen, DE
2010      PAN, Amsterdam
2009      Europe Now, Seyhoun Gallery, West Hollywood, Los Angeles
2008      Anchor Graphics and [C]Space at Columbia College, Chicago
                Art Rotterdam, Frederieke Taylor Gallery, New York
                Art Amsterdam, PARC-Editions, NL
                Peace Museum, Nagasaki  
               Gallery Art Studio G++, Nagasaki
                It’s Not Easy, Exit Art (Chelsea), New York
                New Prints 2008, Autumn, IPCNY, New York
                Night of 1000 Drawings, Artists Space, New York
2007       Autumn 2007, International Print Center, IPCNY, New York
                Cumulus, (guest curator) NP40 Artists’ Space, Amsterdam
2006      Kunst RAI, PARC-Editions, Amsterdam
2004      Vloedmerk, installation (cat.), Heemskerk, NL
                Kunstvlaai, (c-prints), Amsterdam
2002      SOLD (cat.), Christies Amsterdam
2001      Polderlicht (cat.), Amsterdam
1999      Ho Horse, Sleep Well, installation on the beach, Oerol, Terschelling, NL
1997      Galerie Metis, Amsterdam
                Room for Space, Vishal, Haarlem, NL
1996      Untitled, Installation for a Hotel Room, Pulitzer Hotel, Amsterdam
                The Dutch Connection, Marshall Arts, Memphis, TN, USA
1994      De prominentenkeuze, Kruithuis, Den Bosch, NL
1993      Auto Design, Kunsthal, Rotterdam
1988      Man Ray Passed Twice (super-8 film) (cat.), W139, Amsterdam
                A.V.E. festival, Hooghuis, Arnhem, NL
1985      Stipendia 1984 (cat.), The Hague, NL


2020           European Ceramic Work Centre (Sundaymorning@ekwc), Oisterwijk, NL
2017           OLV Abbey, Oosterhout, NL
2006           Hirado, JP


2021            Mondriaan Fund, Amsterdam
2020            Mondriaan Fund, Amsterdam 
2017            Mondriaan Fund, Van der Leeuw Stichting
2016            Voor de kunst, 120%
2013            Amsterdam Fund for the Arts, Amsterdam
2010            Dutch Embassy, Osaka, JP
2005            Peter Paul Peterich Fonds, NL, Prins Bernard Cultuurfonds, NL
2003            Fonds BKVB, NL
2000            Mondriaan Fund, Amsterdam
1998            Mondriaan Fund, Amsterdam
1997            Fonds BKVB, NL
1990-1995   City of Amsterdam
1996, 1984, 1985  Netherlands Royal Grant, NL
1992            Dutch Ministry of Education, Culture and Science
1985            Fonds BKVB, NL

Selection     Lectures etc.

2021 Artist Talk ARTZUID, Amsterdam
2014-2016    External exam advisor Academie voor Beeldende vorming, Amsterdam
2014              Jury member, summer exhibition Gemeente Museum Den Haag, The Hague
2010               Guest lecturer, Academie voor beeldende vorming, AHK, Amsterdam
2009               Artist talk ‘Kunstenaars over de grens’, Trans Artists for KIEM Amsterdam
2008               Artist talk, IPCNY Chelsea, New York
2007               Guest lecturer, Academie voor beeldende vorming, AHK, Amsterdam
2006               Guest lecture, Hirado, Nagasaki, JP
2001-2007    Advisory group member, Amsterdams Grafisch Atelier, Amsterdam
1994-1998    Committee for Visual Art Policy, Amsterdamse Kunstraad, Amsterdam
1994-1996    Committee for Visual Art, Province of North Holland
1992               External advisor for the Royal Academy, The Hague
1991-1994    Board chair, W139, Amsterdam
1990               Guest lecture, Rietveld Academy, Amsterdam

Selection    Bibliography

2021 Tine van de Weyer, Doorgaan doorgaan dóórgaan, Beelden magazine
2018               Alex de Vries, Beeld als beginsel, mr. Motley
2011                Esther Darley, Eigenhuis en Interieur, april
2008                Katja Rodenburg HUMAN zomernummer
6-4-2007        Angelavan der Elst, de groene Amsterdammer
2000                Ine Poppe,

Televisie/web Interviews

2021 Anningahof, interview at 8:24 and 21:50 Spunck, TVOost, NL…/1098/SPUNCK/aflevering/590971
2019                 Document Extended studio Art Chapel, by Stijn van Santen
2016                Torenkamer, Opium op 4, AIR
2013                 de Hoeksteen, Salto TV, NL
2008                 Volkskrant Interview en film  
2008                 interview Nagasaki-TV, Japan 
2000                 Over paarlen en zeeschuim, oerolfestival, VARA, NL 
1999                 Ho horse sleep well, TVFriesland, NL 
1991 &1992   Opium TV, AVRO, NL 
1990                 Studio Rembrandt, RTL, NL 

Selectie                        collections

2004, 06, 08, 09           Ministery of Foreign Affair
1994, 2001, 02             Akzo-Nobel foundation,
2009, 2013                    TU Eindhoven
1992, 1999, 2003        AbnAmro collection,
2006                                Amersfoortseverzekering collectie
2006                                Heden, Den Haag,
2006, 07                         Link Art Compagny,
2012                                Rabobank,
2008                                Shell, Amsterdam
1995                                UMC Utrecht

2013 studio view


Marieke Bolhuis [1962 Hilversum, NL] She graduatedfrom the school of Art and Industrial Design in Enschede in 1984 and studied at the Rijksacademie  Amsterdam. Participated in numerous solo and group shows since 1984
She has made her first installation in 1990 for Artist Space W139 in Amsterdam.
In the following years many different installations where purposely built for specific sites in The Netherlands, France, Germany, Japan, Belgium. She traveled to Iran [for Mesopotamia] Iceland, Japan, Tenerife, Lanzarote, Jordan, Japan and Turkey for the series about traces of men at the landscape. 
Her work is included in many private andcorporate collections as well as on display at the ministry of foreign affairs in the Netherlands. , Tine van de Weyer, 2021



Beeld als beginsel
Voor de 1e Biënnale Kunst in de Heilige driehoek die van 16 september t/m 22 oktober 2017 in Oosterhout werd georganiseerd was Marieke Bolhuis (1962) artist-in-residence in de Onze Lieve Vrouwe Abij. In dit klooster van zusters Benedictinessen werkte ze, op voordracht van curator Guus van den Hout, bijna twee maanden aan beelden en foto’s. Marieke Bolhuis is opgeleid als schilder aan de AKI in Enschede met docenten als Lucassen, Alphons Freijmuth en Jan Roeland. Ze ontwikkelde een veelzijdige praktijk waarbij schilderkunst, sculptuur, fotografie en installaties een organisch groeiende beeldtaal laten zien. Haar werk is steeds opnieuw een ontstaansgeschiedenis met een voorlopige uitkomst. Ieder beeld dat ze maakt kan daarin op den duur een andere gedaante aannemen en van karakter veranderen.

POP, 130x80x50 cm, spoelen met katoen, gips acrylhars glasvezel , 2017

Vlak na haar residentie in het klooster liep Marieke Bolhuis in het Europees Keramisch Werk Centrum, waar ze presentaties van bevriende kunstenaars bezocht, hard tegen een glazen deur aan. Ze liep een zware hersenschudding op die haar maanden het werken onmogelijk maakte. Na de werkperiode in Oosterhout waarin ze zich had bezonnen op de betekenis van haar werk en de doorontwikkeling ervan, zette ze die retraite nog een aantal maanden gedwongen voort in haar eigen atelier. Ze kon alleen draadjes die ze van de zuster had gekregen om de kleine sculpturen uit haar idolen-reeks wikkelen die daarmee kleur kreeg.

Just a day, installatie in het atelier 2018

Marieke Bolhuis maakt niet de indruk een kunstenaar te zijn die erg ‘in haar hoofd zit’, maar het tegendeel is waar. Haar werk is wat materie betreft basaal en veelzijdig: gips, verf, stro, glas, metaal, takken, textiel enzovoort. Het is bij haar een en al substantie, maar wel als beginsel of ondergrond voor wat transsubstantiatie heet. De verschijningsvorm van de gebruikte materie verandert van betekenis door de intentie waarmee het beeld tot stand wordt gebracht. Een mooi beeld in dit verband is de foto van haar benen die ze maakte in een cenote in Yucatan: een ondergrondse groene poel die haar in het water gestoken benen een witte weerschijn geven alsof ze met gips zijn bestreken. Je ziet hoe ze een beeld wordt. Ze begon haar sculpturale werk tijdens een werkperiode in Almen door een aantal beelden uit gips en stro te maken, nogal ruwweg met de hand geboetseerd en als evenbeeld van zichzelf. Door haar meer dan gemiddelde lengte ontstond daardoor meteen een groot beeld van een gedaante die ze naar believen invulling kon geven. Dat evenbeeld droeg een gordel van figuurtjes, mannetjes die elkaar vasthoudend een ceintuur om haar middel vormden. Vanuit die werkwijze ontstonden tal van beelden die verwijzen naar Bijbelse verhalen, mythologie, sprookjes, orale verteltradities, historische overlevering, etnische referenties en autobiografische ervaringen. De basisfiguren van haar beelden heeft ze de typering ‘Idool’ gegeven, steeds met een lettertoevoeging om hun karakters te onderscheiden. Ze krijgen in de wereld van Marieke Bolhuis in grotere en kleinere gestalten uitwerkingen als Eva, Sneeuwwitje, Roodkapje, Ophelia, Leda, Flora, Justitia, Narcissus, Bacchus, Icarus en Lucifer. De kleinere beeldjes zijn er zoals de zeven dwergen er voor Sneeuwwitje zijn. Haar mannetjes van gebroken glas zetten haar in het licht.
Het zijn geen statische beelden. Ze worden continu bewerkt en van nieuwe elementen voorzien, doorgezaagd, opnieuw samengesteld, beschilderd, met attributen uitgebreid, buiten gezet, in het water gelegd, met algen begroeid enzovoort. Al die stadia van ieder beeld worden gefotografeerd waardoor een scheppingsverhaal te volgen is.

Idol BOB, 70x120x50cm, 2012-2017

In de Onze Lieve Vrouwe Abdij te Oosterhout kreeg ze van de zusters Benedictinessen allerlei restmateriaal uit hun restauratieateliers voor gobelins, handschriften en iconen. Vooral de grote hoeveelheden zijde die ze kreeg, heeft ze gebruikt om haar beelden van uiterlijk te veranderen. Ze gaven haar ook een aantal lege theeblikken, grijs van buiten, goudkleurig van binnen. Die gebruikte ze om meegebrachte beelden knielend te installeren, te fotograferen en op spiegels te printen. Het gedisciplineerde kloosterleven van ‘ora et labora’ (bid en werk) hield in dat Marieke Bolhuis vruchtbare werkdagen had door dit stramien te volgen en tussen het werken door bij het zingen van de getijden aanwezig te zijn. De zusters dragen zwarte habijten met een neerhangende leren riem om hun middel. Novices hebben nog een witte sluier. Na de plechtige professie als ze definitief als zuster intreden krijgen ze een zwarte sluier. Het was voor de 21 zusters een uitzonderlijke situatie dat Marieke Bolhuis als kunstenaar in het klooster werkte, omdat ze een zeer besloten gemeenschap vormen waar anderen geen toegang hebben. Hoe dan ook vormde haar aanwezigheid daar een inbreuk op. Gedeelten van het klooster bleven dan ook gesloten, hoewel ze soms onder begeleiding even werd toegelaten. Hetzelfde gold voor de besloten kloostertuin waar ze wel een aantal beelden plaatste om ze te fotograferen en op spiegels te laten afdrukken. Die spiegelbeelden maken een heldere indruk, maar verbergen tegelijkertijd gedeelten van het beeld die je dan door het spiegelbeeld van jezelf heen toch kunt zien opdoemen.

Ieder beeld van Marieke Bolhuis is een herneming van wie zij zelf is. Het zijn uitingen van en oefeningen in handhaving. Ze laat haar beelden zien in permanente tuimelingen van mogelijke zienswijzen. Ze presenteert delen van haar tweedimensionale werk afwisselend horizontaal en verticaal om een meervoudige blik te veroorzaken. Wat vaststaat wordt door haar bevraagd. Een vaste plek voor haar of de kunst is er in haar optiek niet. Ze zal steeds opnieuw een positie kiezen. Ze typeert die manier van werken met de uitspraak ‘het is begonnen en het houdt niet op’. Je zou eraan kunnen toevoegen dat aan ieder begin ook altijd nog iets voorafgaat. Iedere chronologie in haar werk doorbreekt ze door alles wat ze heeft gemaakt te hernemen in een voortdurende bewerking. Geen beeld blijft hetzelfde.

serie Blow-up, nr 3 en 4 print op spiegelplaat 27x40cm, 2017

De aard van haar werk hangt samen met haar persoonlijke geschiedenis en met de reizen die ze heeft gemaakt naar alle delen van de wereld: Oezbekistan, Iran, Mexico, Japan, de Verenigde Staten, Jordanië, Egypte, IJsland.  De fascinatie voor de ontstaansgeschiedenis van de aarde die nog goed waarneembaar is op de breukvlakken van de tektonische platen en vulkanische gebieden zie je direct in haar werk terug. Dat alles voorbij gaat is onontkoombaar, maar het gaat erom hoe je je in dat voorbijgaande manifesteert, dat je het leven omarmt.
Met haar beelden heeft Marieke Bolhuis een familie aan beelden om zich heen gemaakt. Als ze die familie in haar atelier uitstalt, zie je een bloedlijn lopen tussen ieder afzonderlijk beeld. Ze zijn allemaal met elkaar verbonden. Ze bewegen om elkaar heen. Ze gloeien en geven licht. Ze gaan teloor en verrijzen.–

In de blik gevangen – Een essay bij The Watchman II van Marieke Bolhuis
Geplaatst op 5 oktober 2016 door  Katja Rodenburg

‘The Watchman’ (2016) markeert een nieuw stadium in de ontwikkeling van de kunstenaar Marieke Bolhuis. Haar kunstwerken laten zien hoe zij de werkelijkheid onderzoekt en hoe zij vervolgens ingrijpt. Het is een weerslag van het proces waarin zij de wereld verandert en ombuigt naar haar eigen perspectief. In dit werk komen verschillende media die ze de laatste jaren hanteert samen in een beeld terecht. Een eigen en onderscheidende combinatie van materialen die samen blijven werken en schuren aan de oppervlakte.
Het werk staat in de traditie van de helder oplichtende lijn die te ontdekken is in haar oeuvre. Zij beproeft de laatste jaren verschillende manieren om aan de relatief gladde aluminium plaat een driedimensionale en voelbare structuur te geven. In ‘The Watchman’ kijken we mee met een figuur die in zijn helderwitte glanzende uitvoering een sterk contrast vormt met het tafereel. De positie die hij in het beeld inneemt is zodanig dat we wel met mee moeten kijken.
Hij domineert vasthoudend onze blikrichting. Dat is zijn taak. Wanneer wij liggen te slapen is hij het die wakker blijft. De wachter loopt door stad en landschap en speurt naar gevaar. Maar hij is ook eenzaam. Iemand die kijkt, maar wat hij ziet niet kan delen. Hij die de wacht houdt is een buitenstaander van beroep. De bewaker op dit beeld is echter nog meer. Hij is transparant en zijn witte skelet verraadt dat hij altijd al niet bij ons hoorde…of wel?

The watchman, 80x120cm, print, paint, raisin on alu, 2016-18

Ongemakkelijk volgen we zijn blik en we ontdekken een andere figuur. Het is het beeld van de reiziger die te paard door de wereld trekt. Die onverschrokken zich een weg baant in de natuur en zich onbespied waant. Wij zien dat het hier anders is. Hier wordt hij gezien. Er is iets in het beeld dat ons laat denken dat dit ‘gezien worden’ gevaarlijk is.
Want we kijken naar de kwetsbare rug van de ruiter. Waar kijkt de ‘Watchman’ naar? Hij laat niet los. De reiziger beweegt zich in een sprookjesachtige wereld waarin het rood voor contrasten zorgt en de lichte turquoise tint voor een doel en een perspectief. Nog is alles in orde. Nog gaat de reis verder.
‘The Watchman’ werkt als beeld omdat we de waker op de rug zien. En hij kijkt op zijn beurt naar de zich verder weg bewegende gestalten. Wanneer we voor het kunstwerk staan en het bekijken nemen we zelf zijn positie als Waker in. De blik naar binnen wordt weerkaatst naar buiten. En de blik van weer iemand anders zal vallen op onze rug wanneer we het werk bekijken. We kijken en worden in de gaten gehouden. Alleen, de waker wint altijd. Hij is al doorzichtig geworden en leeft voor altijd daar. Het kijken naar ‘The Watchman’ vertelt ons over wat wij niet in de hand hebben. Een kwetsbaar perspectief dat de wachter al lange tijd geleden heeft gevonden en ervaren.

Over de auteurKatja Rodenburg is filosoof, adviseur en tentoonstellingen-curator. 
Eerder verschenen er teksten over het werk en de ruimtelijke installatie ‘Broken Safety’, gemaakt voor de Rotterdam Art Fair (2016) en ‘Falling Man, a Journey’, voor de presentatie in Contemporary Art Ruhr in Essen (D) (2011) en ‘Camera Lucida’, in het tijdschrift Human (2008)

Productie Rob Jansen Fotografie James Stokes (atelier) Tekst Esther Darley

Artikel April nr “Eigenhuis en Interieur”, 11 pagina’s, Atelier; 2011
Breuklijnen, hotspots en tektonische platen, het zijn de zwakke plekken in de aardkorst die Marieke Bolhuis fascineren en inspireren. Als ze op dreef is praat ze erover als een volleerd geoloog. Maar in haar atelier, een tuinhuis midden op een tuincomplex bij Driemond, onder de rook van Amsterdam, lijken deze gevarenzones ver weg. “Mijn atelier is een denkplek. Hier bekijk ik mijn werk. Dat kost tenslotte het meeste tijd.”
Bolhuis (Hilversum, 1962) vond de plek tien jaar geleden toen ze er langs reed op haar paard. “Er lagen overal funderingsplaten in de modder. Hier gaat gebouwd worden dacht ik. Ik ben er meteen op afgestapt.” Ze had al wel een atelier, midden in de stad, maar ze had behoefte aan een eigen ruimte. En aan rust. Die heeft ze hier zeker gevonden. De ramen bieden uitzicht op water en een winterse tuin. Binnen brandt de oliekachel en bekijkt Bolhuis vanuit haar luie stoel haar werk aan de muur: foto’s van uitgestrekte landschappen die bij de tweede blik een vreemd en verontrustend karakter hebben.
“Een fascinatie voor het landschap heb ik altijd al gehad” zegt Bolhuis. “Toen ik nog schilderde was dat terug te zien in mijn doeken. Maar ook als kind voelde ik die aantrekkingskracht van het landschap altijd al. Ik bracht de zomers door op Terschelling bij mijn opa en oma; het dwalen door de duinen voelde als thuiskomen.” Ze komt er nog steeds veel, werkt er ook en maakte verschillende keren beelden voor Oerol – de tweede keer een uit de kluiten gewassen paard van wilgentakken op het strand dat gedurende het festival langzaam maar zeker volstoof met zand en veranderde in een duin. “Eerst maakte ik vooral werk op locatie. Grote installaties die soms wel een jaar aan voorbereiding en organisatie kostte.” Maar ondertussen ging het denken verder. “Er was meer en ik wilde sneller kunnen werken om mijn verhaal te kunnen vertellen.”  
Toen Bolhuis in 2003 door het Amsterdams Grafisch Atelier werd gevraagd werk te maken om een nieuwe computergestuurde printer uit te proberen viel het kwartje. “Ik maakte een collage van beelden in een landschap. Toen realiseerde ik me dat ik, door zo te werken, overal mijn eigen landschap kon uitzoeken. Vanaf dat moment werd de wereld mijn atelier.” Sindsdien drijft haar werk Bolhuis steeds verder van huis: ze reist naar Japan, Iran, Egypte, IJsland en Jordanië. Wat ze daar zoekt? “Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in de manier waarop wij als mensen omgaan met de natuur. Hoe je een balans vindt tussen leven en respect voor je omgeving.” Maar gaandeweg werden die vragen prangender. “We dumpen afval, buiten mensen uit….Waar ligt de oorsprong van een beschaving die dit soort zaken laat gebeuren? Hoe is ons denken hierover ontstaan? Ik kwam uit bij het ontstaan van de aarde en de manier waarop de mens zich daarop heeft gevestigd. Toen ik me realiseerde dat we met z’n allen op een heel dun schilletje wonen ben ik de breuklijnen van die schil gaan volgen.”
Op de muur prijkt een serie werken van een tocht door IJsland waar ze te paard dwars doorheen trok. Bolhuis heeft de immense vlaktes voorzien van aantrekkelijke maar ook vervaarlijk gloeiende uitstulpingen. Een bijna surrealistisch effect. “Op de breuklijnen bevinden zich ook de meeste vulkanen. Daar is de aardkorst letterlijk het dunst. Alsof je zomaar over de rand kan vallen, de onderwereld in. Die angst is vaak maatgevend voor hoe een mens zijn bestaan inricht. Het is er zoeken naar een evenwicht. De vulkaan geeft en neemt, net als de zee. De grond is er enorm vruchtbaar door, maar de vernietigende kracht is beangstigend. Maar met surrealisme ben ik niet bezig hoor”, lacht Bolhuis. Nee, het is eerder andersom.” Nadenkend: “Ik hoop dat mijn werk vragen oproept… Het gaat me eerder om het ontrafelen van de zo vreemde wereld. Het is ook geen romantisch verlangen naar de oerbron. Maar als je de geschiedenis induikt kom je heel veel dingen tegen die naar het nu verwijzen, dat helpt me de wereld te begrijpen.”  
Het reizen zelf is daarbij voor Bolhuis wel essentieel. “Ik stuit op situaties en verhalen die ik vooraf niet zou kunnen bedenken. Zo was ik vorig jaar in de Sinaï, op de grens met de Golf van Akkaba, precies aan de rand van zo’n tektonische plaat. Tot mijn grote verassing zag ik daar midden in een heel onherbergzaam gebied staketsels staan, huizen in aanbouw, lantaarnpalen zelfs, maar nooit afgemaakt. De mens was hier geweest maar weer vertrokken. Ik was verbijsterd. Ik ben op zoek naar het ontstaan van de aarde en hoe we daar als mens structuur in aanbrengen en daar lag zomaar het antwoord. Een moderne archeologische site zou je kunnen zeggen, precies op zo’n breukvlak. Hier kwam alles perfect samen.”  
Toch komen al die ideeën pas thuis, achter de computer volledig bij elkaar. “Zo’n reis kost veel energie, ik slorp alles op. Vaak herken ik in het beeld pas later de kennis die ik eerder had opgedaan. Kijk”, Bolhuis wijst naar een stervormige aardewerken bol bezet met figuren, die boven op een plank ligt. “Dat beeld heb ik jaren geleden gemaakt maar nu pas zag ik dat het klopte. Ik monteerde het in de Sinaïfoto’s. Het is als het pluisje van een paardenbloem, maar dan van klei, de aarde waar we ook uit voortkomen. We waaien er gewoon in. Dan gaan we aan de slag. Zaaien, oogsten en oorlog voeren.”  
Bolhuis’ oeuvre bestaat grotendeels uit foto’s die ze zelf ‘voorstellen voor installaties’ noemt, maar het uitvoeren van die installaties is daarbij niet meer nodig. Het denkproces in gang zetten, daar gaat het haar om. Wel belangrijk is het formaat. “Ik wil dat je als toeschouwer het gevoel krijgt dat je er ‘in’ kan; dat je de ruimte kunt ervaren. Dat maakt bijvoorbeeld de beelden van Richard Serra ook zo overweldigend.”  
De ruimtelijke werken die ze zelf maakt, dienen vaak als props in haar foto’s en komen vaak in verschillende hoedanigheden weer terug. Maar soms worden het ook zelfstandige werken zoals haar dreigende en tegelijk verleidelijke glazen vulkanen. “Als lava snel afkoelt kan  er vulkanisch glas ontstaan. Het is voor mijn vanzelfsprekend om mijn foto’s te combineren met objecten van materiaal dat in de aarde voorkomt.”  
Een van haar recente werken is I don’t like mondays, een serie van vijftien digitale prints naar de wereldhit van The Boomtown Rats uit 1979 over een meisje van 16 dat opeens, zonder reden, vanuit haar huis op een schoolplein mensen doodschiet. Bolhuis bewerkte 15 verschillende vulkanische landschappen en verwerkte er de songtekst in.  “Het is de wereld op zijn kop. De impact die dit meisje veroorzaakte was groter dan welke vulkaanuitbarsting ooit. Vroeger voegden we ons naar het natuurgeweld, nu zijn dit soort nieuwe angsten maatgevend voor ons bestaan.”